Neredeyse Kasım ayına girmek uzereyiz. Yaz sanki dun bitmemiş gibi hava hala sicak. Sonbahari yasayamamak beni rahatsız ediyor. Yağmuru görmek istiyorum. Ansizin koşarak cami kapatmak, camasirlari toplamak, islanmaktan endişe etmeden sokaklara çıkmak ya da camin kenarında huzunlerimle başbasa kalabilmek. Oysa sabah 4 te uyanmistim sebepsiz üstelik. Gozlerim birden acilmiş günlerdir uyumuşum gibi yeni uyanmisim.. Bir komadan kalkmış gibi.. Sürekli gitmek ve kalmak arasında sikismis ruhum bugun bir duygudan uyandı ama ne oldugunu bilmiyorum. Gozlerim sis icinde bir mikrop kapmış olmalıyım umrumda mi hiç degil. Yine bir resime başlayıp yine bozdum. Pişman miyim hayır. Duygularımın ne oldugunu anlamaya calisarak yasamaya devam edemeyeceğimi ve artık onları anlamakla zaman kaybetmek istemediğimi, insanların beni sürekli eleştirmesinden biktigim icin onları görmekten vazgeçtiğim icin mutsuz muyum hiç degil. Kendi kendinize mutlu olduğunuzda insanların sürekli sizi depresyonda zannetmesi onlara baktigimda beni çok güldürüyor.