14

Çok uzaktaydık, çok da yalnız.. Bir avuç akrabaydık bir zamanlar. Hergün biraz daha eksildik biraz daha yorulduk içimizdeki dünyadan.. Bilemedik birarada yaşamanın yollarını.. İçimize dolan en ümitli şeydi zaman.. Görmedik kalabalık çetrefilli sofralar saatlere uzanan..ne çoluk ne çocuk gürültüsü. Kendi ayak sesimizin gürültüsünden kaçtık, insan gibi olmayı bağladık başka anlamlara, olamadık..