Hayatı geçiriyorum bazen..
Geniş zamanların, geniş camların ardından..
Gözümün önünde büyüyen..
Yüzümü hep aydınlığa çevirmek için kaçıyorum durmadan.
Boynumu rahatsız eden yastıktan, günler geceler verilmiş bir tasarımdan, üzerine yazıyla ezip geçiyorum. Önem verilmiş herhangi bir şeyin herhangi hiç bir anlamı olmadığından..
Ben uzakları düşünüyorum, ayağıma takılmış yorgandan içi dolu bardağından..
Yorgunluktan bunalmış kafam..
Ve sen hiçbir şeyin farkında olmadan ve olmadığın için mutlu olan, gözlerin hırsla
için umutla dolan.
Ben uzaklara dalarken gördüğüm o karanlıktır midemi bulandıran!!