30

Yok bu gece tahamülüm hiçbir yaşanmışlığa! kandıramıyorum kendimi aynı şarkıyı yine.. oysa içimizde bütün bombalar patlamışken bana hatırlattığın pişmanlıklar artık acıya dönmüşken, ve aynalara baktığımda yaşlanan yüzüme dokunurken incitmeden, kendimi hep severken ama hep acırken.. çok daha önce yapmalıydık biz bu kısa yürüyüşleri kaçamak öpüşleri, etrafı çoktan sarmışken kokum öyle doya doya çekebilmeliydin içine bugün bile şehrin göbeğinde korkusuz takıntısız anlamsız..Kalabalıklar yalnız olmazdı o zaman korkmazdık biz olmayanlardan hepimiz insandık hepmiz yalnızdık..hepimiz bırakmıştık gerçek olanı ardımızda belki hepimiz kendimizin katiliydik ama bilemedik..Beyin damarlarım çatlarken düşünmekten bir arada olabilmek çare olsaydı şu başağrıma koşa koşa gelirdim koynuna..Gömleğime işlemiş yıkandıkca sadece rengi solan bir leke gibi aşk.