Yazarak sakinleşiyorum. Zihnim aciliyor. Bulutlar dagiliyor kafamin icinde. Herkesi herseyi reddetmeye calisiyorum. Insanlarla görüşmek bana bir yük haline gelmeye başlıyor. Aslında icinden çıkmaya calistigim hiçbir duygu yok. Oldukça sakin günler yaşıyorum. Çok seyi kabullenmenin insana ne kadar iyi geldigini 40 yaşımda anladım. ilk yazmaya çok yillar önce başladım. ilk resim çizmeye.. Yolumu buldum mu hayır! Bir yoldur hayat son nefesi verene kadar diyerek mücadele etmeye devam ediyorum. 

Evimin asagisinda bir sosyal tesiste oturuyorum, kahve iciyorum. Karnimida doyurdum. Gelen mesajlara cevapta vermiyorum. Orman gibi heryer yeşillik. Kocaman bir havuz var bir kere bile girmedim. Evde calisan kadini görmekten usandim. Evin heryerine yumurta kokusunu sindirmişti. Beni deli ettigi icin kendimi evden disari attım. Hayatta tüm isleri yapabilmek imkansız özellikle iki cocuk ve bir is adamı ile evliyseniz, tam bir karmasa icinde düzen kurmaya alismalisiniz.  Kurdum mu hayır.. Evdeki herkesin duygularına gore davranmak zorunda olmak, herkesin ayni yemeği yemek istememesi, çocukların okul adaptasyon sorunlari, ve ben...

Ne çok şey var yazacak...