Cok acayip seyler söyleyesim var. Ağız dolusu küfrederek lunaparkin tam ortasında eteklerim zil calarcasına dönmek istiyorum. Gökyüzüne bakarak. Bulutlari degil, yildizlara doğru dönmek istiyorum..Yalnizligin korkunç keyfine varmanın tadını bedenimi ruzgara karşı bırakarak buluyorum. Hadi durma ruzgar! döndür beni.. Kollarim kanat olmuşken, yıldızlara vardigimda dünya da ne kucuk bir varlık oldugumu görmeyi nasil arzuluyorum. Nasıl bir arzu bu kendini bir hiç sayabilmek. Hissettigin onca duygunun gökyüzünden bakılınca anlamını yitirmek. Bu yüzden ne zaman üzülsem, ne zaman anlayamadigim duygular ile basedebilmeyi denesem ve caresiz kalsam. Düsünsem, düşünsem ve yine düşünerek icinden çıkamasam. Bir küçük elma kurdu olsam dalsam icine dönüp dolansam çıkamasam. Orda beslenebilsem. Ta ki bir bicak ile elmayı kesene dek! icinde bulunduğum durumu farketmesem!