Ayaklarımı camin pervazina uzatmış sogumalarini istiyorum. Sanki az önce sıcak bir kumun uzerinde yürümüş ve bu yürüyüşe devam edememiş ve kendimi bu koltuğa atmisim gibi..Tum bunlar olurken, gökyüzündeki karanlığa dalıyor gozlerim. Aslında gördüğüm daha çok sehir isiklari kocaman binalar ama zihnimde gece zifiri karanlık ve ayaklarım sicak. Inat ediyorum bu düşünceyle. Yükselen piyano sesinin yarattigi umidi icime dolduruyorum. Iceride şömine atesinin sesi ile birlikte gece daha bir anlamli oluyor. O piyano hep çalacak diyorum kendime. Sonra birden gözlerin aklıma geliyor. Acaba gercekten deli olabilir mi? diye bakan, alaycı sözlerinle birlikte. Masamin uzerinde duran binbir emekle yapilmis, üstelik hediye gelen heykeli, alip yere vurasım geliyor. Gözlerin geldigi zaman aklıma, icimde kopan firtinanin günlerce süreceğini, evleri alıp sürükleyeceğini, çamurdan agaclarin gorunmeyecegini. Kopan ciglik seslerini, acligi, sefaleti, insanlarin olecegini, cocuklarin surekli aglayacagini, caresizligimi goruyorum. Sonra düşünmekten vazgeçiyorum. Dokundugum yüzünde,  gercek olmayan bir yüze dokunuyormuş duygusu kaplıyor icimi. Sokaklarda seni bekleyişimi hatırlıyorum. Uzun uzun yürümemi, ve nedenini sonra sorguluyorum, seni neden beklediğimin bulamıyorum..