Bugun haftanın ilk günü, yogun bir gerginlik ile güne baslamak olabilecek en kotu şey ama elimde degil. Cocuklara ne zaman kızsam vicdan azabıyla tüm gün hicbirsey üretemiyorum. Ama sonra hakli olduguma kendimi inandirmaya calisiyorum ve hakliydim evet. Onların beyinlerini televizyon ve bilgisayar oyunlarıyla hergun daha fazla tüketmelerine izin veremem. Bugun buna izin verirsem eğer, yillar sonra onlara hicbirsey vermediğimi düşünmelerine tahammül edemem. Cocuklarima, tüm davranislarimin ve öğretilerimin yine kendi cikarlarim, hayattan kendi beklentilerim içinmiş gibi gorunuyor.  Kendi yoğurdugun bir hamura sekil vermek. Biraz acımasızca geliyor. Hayir demek. Üstelik ben en az bu kelimeyi kullanan annelerden biriyken, bu sabah artık duruma dayanamayarak evde cinnet geçirmiş olabilirim. Evin her yani sanat icinde yasarken, ben kitaplardan kafamı kaldirmazken evin icindeki bu iki cocuk neden bana benzemiyor diye kızmaya hiç hakkim olmadigini biliyorum. Yaptiklarimi yapmak zorunda olmadiklarini da ama bu yasta onlara verebileceklerimi vermek zorundayım bu sorumluluğu taşıyorum. Üstelik her ikiside resim ve müzikte yetenekliyken. O berbat oyun videolarında konuşan, oynayan adamlari izliyor olmaları beni çileden cikartiyor. Birden bir sanatçı ya da bilim adamı olmalarını beklemiyorum. Kendi dünyalarına, hayal etmeyi öğrenmelerine fırsat vermeye calisiyorum. Ama onlar Minecraft karakterleriyle beyinlerini yiyorlar. Yazmam gereken onca güzel şey varken bu sabah bu doluluk beynimi boşaltmami zorlastiriyor. Üstelik en sevdiğim yazarlardan birinin kitabini alip zevkle okumaya calisirken, cildini yanlış yapistirdiklari icin kitabı actigimda kapanmıyor. Bir okuyucu olarak kitabin dokusu, tasarımı, ciltlemesi o kadar onemli ki benim icin. Dun geceden başladı yani tüm bu doluluk. 'Hava harika bugun disari ciksana' diyen kocama sabah gülümsedim. Havanın harika oldugunu calışma odamdan izlemekte inan harika demek istedim.