Yasayamayanlarin anlayamadigi bir dilde. Bir sabah uyandigimda, neyim oldugunu anlamlandiramadigim o zaman, beynimin içerisinde dolasan sanrilara inat, okunmamış kitapların bir bir ortaya cikmasini isteyerek, sessizliğin tadını cikarabilmek. Sokagin kosesinde duran bir seyyar saticinin bugun ne kadar satacagini düşünmek, camin kenarına yanastirilmis bir hasta koltuğunda tüm gün, gökyüzünun tüm degisimlerini, yoldan gelen gecenleri, kedileri-kopekleri, sitenin önünde duran güvenlik gorevlisini, bir telaşla girip çıkan arabalari.. Dunya'yi bir camin arkasında tüm gün koltuğunda izleyerek nefes alabildiği icin şükreden o yaşlı teyze. Benim bugun neyim var dediğimde, kendimden utandigim duygularımı kontrol etmeye calistigimda daha kötu bir yola giren araba misali bir o yana bir bu yana dönüşüm. Iste o koseyi döndüğümde karsilastigim çiçekçiden gelen bahar çiçeklerinin kokusu ile, disarida oldugumu anlamış olmam. Nereye gidiyordum? evden ne zaman cikmistim. Yola çıkmadan önce ne dusunmustum bilmiyordum. Ciçekçi dukkaninin önünde dururken, cevremdeki park bana çok tanıdık geldi. Bir yerden dönmüştüm evin orada olmalıydım ama degildim. Buraya nasıl geldigimi anımsamayacak kadar kafamın içerisinde ne olmuş olabilirdi. Su an burda olmaktan neden keyif aliyordum. Burada aradigim neydi? Üstelik hava buz gibiydi. Arabamda yoktu. Bindigim taksiye neden buraya tarif etmiştim. Bedenim mi beynim mi bilmiyorum beni neden buraya getirdi. Seni ya da bir seyi bulmaya calismam anlamli ama ürkütücü bulduğumu kabul ediyorum. Artık yalnız basıma sokaklara çıkmamam gerektiğini düşünüyordum ki, seni hatırladım. Buldugum bir banka oturup, bir sigara yaktim. Kendi kendime konustum; Ah! Delgadina, hayati bir roman gibi yaşayamazsın. Hadi bitir icindeki o duyguyu ve uyandır beynini dedim! Uyanmiyordu. Aglamaya başladım, çok üşüyordum. Insanin kendini birine anlatmaya calismasi kadar zor bir şey yok dedim. Ne yapsam, ne desem anlamayacak nasil olsa. Verdigim savas seninle ilgili mi yoksa kendimle verdigim savas mi bilmiyorum. Bir hain duygu geliyor icime saplanıp kalıyor sanki.