Olmuyor aslında. Konusunca tüm buyusu bitiyor duygularımın. Sonra ne desem anlamı olmuyor çünkü o ben olmuyorum. Caresizlik, ulasilamamazlik duygusu kaplıyor. Sen karsimdasin ama o ben degilim. Saclarini, yüzünün çizgilerini uzun zaman önce gördüğüm halinden, bu baska halin. Daha bir ciddi gibi ama aslında daha yakin olan, anlamaya calisan ama beceremeyen.. Ne yazarsam yazayım, ne söylersem söyleyeyim ulaşamam ben sana. Bir gün bir yolda yürürken, baska kucuk bir sehirde karşıma çıkar misin? bilmiyorum. O an çaresizliğimden baktigim yüzünde ne görebilirim. Diyebilir miyim? Sen hiç gerçekten sevilmemiş adam sevmeyi bilmeyen, benim hikayemde ne ariyorsun. Elimde olsaydı seni yillar önce hayatimin bir odasına sokup, orada oturmana izin vermezdim. Hala seni orda saklamış olmam benim hatam. Kapıyı acmaliyim ve sen gitmelisin. Kendini güneş batarken attigin denizin icinden cikardiginda hissettiğin duygularla basetmelisin.